Chapter IV — The Pause

ಆದರೆ, 2020ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬದಲಾಯಿತು. ನಿರಂತರವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳ ಆಲ್ಗೋರಿಥಂ ತಂತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ನಿರಂತರವಾದ ವೀಕ್ಷಣೆ-ಲೈಕ್‌ಗಳ ತೀವ್ರ ಒತ್ತಡ ಹವ್ಯಾಸಿಗಳಾದ ನಮಗೆ ದಣಿವು ತಂದಿದ್ದವು. ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಬದುಕಿನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು ಹಾಗೂ ವೃತ್ತಿಪರ ಬದ್ಧತೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ‘ವರದಿಗಾರ’ನಿಗೆ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ವಿರಾಮ ನೀಡಬೇಕಾಗಿ ಬಂತು. ಆದರೆ, ಈ ವಿರಾಮದ ನಡುವೆ ನಾವು ಕಟ್ಟಿಬೆಳೆಸಿದ ಡೊಮೇನ್ ಅನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಯಿತು. ಆ ಡೊಮೇನ್ ಅನ್ನು ವಿದೇಶಿ ಜೂಜಿನ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ದುರುಪಯೋಗಪಡಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ನಮಗಾದ ಆಘಾತ ಸಣ್ಣದಲ್ಲ.

ಈ ಸುದೀರ್ಘ ಮೌನ ಮತ್ತು ‘ವರದಿಗಾರ’ನ ಅನುಪಸ್ಥಿತಿ ನಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಶೂನ್ಯವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿತ್ತು. ಒಳಗೊಳಗೇ ಏನೋ ಒಂದು ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ತಳಮಳ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ನಗೆಪಾಟಲಿಗೀಡಾಗುತ್ತಾ, ಕೇವಲ ಮೂಕಪ್ರೇಕ್ಷಕರಾಗಿ ಸತ್ಯ ಹೂತುಹೋಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು ನಮಗೆ ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಅಸಹನೀಯ ಮುಜುಗರವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿತು.

ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆ ಗಮನಿಸದೇ, ಅದ್ಯಾರದ್ದೋ ಭಯದಿಂದ ಸುದ್ದಿ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿವೆ. ಕೆಲವರಿಗೆ ಫೇಸ್ಬುಕ್, ಇನ್ಸ್ಟಾಗ್ರಾಂ ಜ್ಞಾನ ಭಂಡಾರವಾದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರಿಗೆ ವಾಟ್ಸ್ಯಾಪ್ ಗ್ರೂಪ್’ಗಳೇ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ! ಜಾತಿ-ಮತಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಧ್ರುವೀಕರಣಗೊಂಡಿರುವ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಗುಂಪು ಹತ್ಯೆ ಹಾಗೂ ಗಲಭೆಗಳಿಗೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳು ಹಾಗೂ ಸ್ವಯಂಘೋಷಿತ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಕೊಡುಗೆ ಅಪಾರ.

ಇವತ್ತಂತೂ ಇಡೀ ಮಾಧ್ಯಮ ರಂಗ ಕೇವಲ ಒಂದು ರಾಜಕೀಯ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಭಜನೆ ಮಾಡುವ ‘ಗೋದಿ ಮೀಡಿಯಾ’ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶರಣಾಗಿದೆ. ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಮರೆತು ಕೇವಲ ಪ್ರಚಾರದ ಸಾಧನಗಳಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಲ್ಲಿ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಮೇಲಿದ್ದ ನಂಬಿಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ನೆಲಕಚ್ಚಿದೆ. ಇಂತಹ ಕಲುಷಿತ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಅಖಾಡಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುವುದು ನಮಗೆ ಕೇವಲ ಹಳೇ ನೆನಪುಗಳ ಆಸೆಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಇಂದಿನ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೈಫಲ್ಯಕ್ಕೆ ಎದುರಾಗಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ.